حاجیه صدیقه دهقانی میهمان همسر شهیدش شد

یکبار تولد ، یکبار زندگی ، یکبار مرگ

تولد و مرگ شاید در اختیار ما نباشد اما راه زندگی در دستان ماست . چگونه زیستن ؟

برای چه و برای که زندگی کردن ؟

در مسیر زندگی اما یکجا زندگی ها به هم گره میخورند و دو هم قسم با هم همراه می شوند .

اما در کوران راه اگر یکی عزم سفر کرد جامانده باید چه کند ؟

با خود و یادگاران همراه خود چه می توان کرد ؟

«همسران شهدا » از آن بازمانده هایی هستند که بیش از سفر کرده ها ماندند .

ماندند به پای فرزندان ،

ماندند به پای عهدی که با خدا ، وطن و شهید خود بسته بودند ،

«همسر شهید حاج محمد حسین جعفری نسب » ماند ،

و خوب هم ماند به پای عهد و ایمانش و به پای فرزندان شهیدش .

تنهای تنها،

 سکوت سکوت،

 بی گلایه و شکوه،

چه شب ها و روزها که به پای عزیزانش نشست !

چه اشک ها که ریخت در تنهایی !

و چه نیک به سرانجامی خوش رساند فرزندانش را .

تک تک فرزندانش را .

و دوباره تنها شد .

شاید تنها تر از قبل .

اما سربلند .

به احترام چنین مادرانی چه باید کرد  ؟باید ایستاد و تماشا کرد . باید خوب دید و آموخت . باید گلریزان کرد .

( روحش با صدیقه کبری (س) و زینب کبری (س) محشور باد)

علی دهقانی اشکذری

 

 

 

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *