حسینیه دو شهید اشکذر،غزه گرسنه است و جهان در سکوت، همچون دلی که درد را در خود حبس کرده و نغمهای از فریاد نمیشنود. در سایهی دیواری که بر دلها سایه افکنده و در کوچههای تنگ و تاریک، صدای کودکانی به گوش میرسد که آرزوهایشان با خاک یکسان شده است. آری، غزه گرسنه است و این گرسنگی نه تنها جانی را میطلبد، بلکه روح و امید را نیز در چنگال خود گرفته است.
جهان اما، در سکوت است؛ سکوتی سرد و بیحس که گویی خواب رفته است. در این سکوت، صدای بمبها و فریادهای مظلومیت به گوش نمیرسد و تنها سایههایی از درد و رنج بر دیوارهای تاریخ نقش میبندد. آیا این سکوت، نشانهای از بیتفاوتی است؟ یا شاید نشانهای از ناتوانی در تغییر سرنوشت انسانی است که در گوشهای از زمین، در تنگنای گرسنگی و جنگ گرفتار آمده است؟
غزه گرسنه است و در این گرسنگی، نه تنها نان، بلکه عشق و امید نیز به تنگنای تاریکی فرو رفتهاند. در دل شبهای بیستارهاش، آوای انسانی را میطلبد که از دوردستها به یاریاش بیاید، انسانی که دلش برای رنجها بتپد و سکوت را بشکند. غزه گرسنه است و هنوز هم امید در دلهای مردمانش میدرخشد؛ امید به روزی که سکوتها شکسته شود و صدای عدالت در گوش جهان طنینانداز گردد.
