به بهانه صندلی خالی یک مسجدی اشکذری

یکشنبه ۲ دی ۱۴۰۳ ،روز میلاد حضرت صدیقه طاهره”س” یکی از نمازگزاران همیشگی مسجد مهدیه اشکذر که همسایه مسجد بود سفر ابدی خود را آغاز کرد و رحلت کرد
مرحوم حاج غلامرضا عبداللهی نه فقط یک اسم آشنا برای مسجد مهدیه ای ها که در واقع یک نمونه از سالمندان مومن و مسجدی شهرستان اشکذر است که گهگاهی خبر رحلت و آسمانی شدنشان را می شنویم
یکی از نمازگزاران مسجد مهدیه که با مرحوم عبداللهی نه فقط در مسجد بلکه همسفر کاری و زیارتی به تهران و مشهد بود شب لیله الدفن او تعریف می کرد:” حاج عبداللهی هم خیلی متعهد به نماز اول وقت بود ، هم پیشقدم بود تا جایی که گهگاهی کلید مسجد از مغازه آقای دهقان بگیرد و درب مسجد و طرف خانم ها باز کند ، مشغول نماز مستحبی و دعا می شد تا نماز جماعت برپاشود ، حرف همیشگی اش این بود:”حیف که در جایی که اینقدر نمازجماعت و حضور در مسجد ثواب دارد ، خیلی رغبت نمی بینیم مردم زیاد بیایند”!
در این سالهای زیاد که همسفر بودیم یکبار غیبت کسی نکرد، خیلی مهمان نواز بود، فصل فلفل دلمه می شد، فلفل دلمه ای گلخانه ای را بسته بندی می کرد و به مسجدی ها می داد
مرحوم عبدالهی نجیب و مومن بود و در واقع تیپ شخصیتی سالمندان مومن و مسجدی اشکذری بود
با اینکه سالمند بود اما خیلی بچه ها نونهال و نوجوان که پاتوق شان مسجد مهدیه بود را دوست داشت و تکریم می کرد
شب لیله الدفن او صفحه قرآن به یادش با این آیه شروع می شد از زبان حضرت ابراهیم”ع””” وَاجْعَلْ لِي لِسَانَ صِدْقٍ فِي الْآخِرِينَ
و نامم بر زبان اقوام آتیه نیکو، و سخنم دلپذیر گردان”
نقل از:علوی نسب و عسگری




