به کتابهایی که در بستر ( معمولا هنگام خواب میخوانیم) کتابهای بالینی میگویند. کتابهای متکایی « pillow books» هم عنوان خوبی است. آنچه بعد از مطالعه کنار متکا یا زیر متکا میگذارند. اولین کتاب بالینی که بخاطر میآورم مربوط به زمانی است که کلاس ششم دبستان بودم: زیر آسمان کویر نوشتهٔ علی اصغر مهاجر. هنوز لذت خواندن این کتاب از وجودم بیرون نرفته است. این را در شبهای تابستان، در رختخواب، وسط حیاط، زیر نور چراغ برق کوچه خواندم.
از هر خواننده حرفهای که درباره کتابهای بالینیاش سؤال کنید، احتمالا حرفها و خاطره هایی دارد و از میان آنچه دربستر خوانده یکی یا شاید چند کتاب به دلایل مختلف، بیشتر از بقیه بر او تأثیر گذاشته.
مایکل برد( Beard) نویسنده و پژوهشگر آمریکایی یکی از این افراد است. او درباره رمان فارسی و صادق هدایت و بوف کور تحقیقات ارزندهای انجام داده است.و در پاسخ به اینکهچگونه با بوف کور و صادق هدایت آشنا شد، مینویسد:
وقتی اول بار بوف کوررا در رفسنجان در دست گرفتم شبی بود که تب داشتم و افتاده بودم در رختخواب.آن زمان در سپاه صلح بودم و در رفسنجان درس میدادم. فارسی گفتاری را میدانستم اماخواندن و نوشتن آن را در واقع با همین بوف کور و یک فرهنگ فارسی یاد گرفتم. شب آخر وقت در شهر و مکانی غریب و ناآشنا این کتاب خیلی بر من تأثیر گذاشت و شد کتاب بالینیام. بعدها همین کتاب را به عنوان پایاننامه دکترایم انتخاب کردم و رسالهام را با عنوان بوف کور هدایت به مثابه رمان غربی نوشتم.
بخشی از مقالهٔ «کتابهای بالینی»
احمد اخوت
