نجف که بودیم آقا چشمشان ناراحت شده بود. دکتر آمد و چشم ایشان را دید و گفت:شما چند روز قرآن نخوانیدو استراحت کنید .
امام یک دفعه خندیدند و گفتند: دکتر من چشمم را برای قرآن خواندن میخواهم، چه فایدهای دارد
اگر چشم داشته باشم و قرآن نخوانم.
شما یک کاری بکنید که من بتوانم قرآن را بخوانم .
منبع:برداشتهایی از سیره امام خمینی،رحمت الله علیه ج۳، ص۶
