دیکتاتور عراق ویژگیهای پیچیدهای داشت. ژنرال حمدانی، آخرین فرمانده گارد ریاستجمهوری عراق، در توصیف او میگوید: «او شخصیتی داشت که در یک لحظه میتوانست بدون هیچ نگرانی نزدیکترین افراد یا اعضای خانوادهی خود را به قتل برساند و در لحظهای دیگر کاملا احساساتی میشد و برای جراحت یک گربه اشک میریخت… در یک لحظه میشد او را یک فرد باهوش که عمیقا مانند یک فیلسوف فکر میکند، یک رهبر عالی و تصمیمگیر بدانید و در لحظهای دیگر او را مانند یک دهقان سادهدل تصور کنید. او میتوانست از یک فرد متمدن به شخصیت وحشی که در اعماق وجود خود آنها را حاضر میدید، تبدیل شود. این تغییر روحیه و شخصیت سبب میشد که افراد نزدیک نتوانند او را تحمل کنند. هرچه سن او بالاتر میرفت خشونت و ناشکیبایی او کمتر و انزوای او بیشتر میشد.»
روایت حمدانی از شخصیت دیکتاتور عراق در آخرین دورهی زندگی صدام که در انزوا گذشت هم جالب است: «او بیشتر وقت خود را در انزوا صرف نوشتن شعر، داستان و رمان میکرد. او دو داستان بلند نوشت که در آن بخشهایی از زندگی خود را شرح داده بود.»
جنگ صدام، ص100
