از حسینیهی حاج میرزابابا تا حسینیهی امت مبعوث شده؛ روایتِ تحولاتِ یک مکان در اشکذر
در محلهی باغستان اشکذر، جایی بود که سالها آن را به نام حسینیه بخشداری میشناختند؛ و پیش از آن، و در خاطرهی کهنتر مردم، حسینیه حاج میرزابابا نام داشت.
این مکان، در آغاز، کاروانسرایی بیش نبود؛ جای اتراق غریبهها، رهگذران و کولیهایی که از راه میرسیدند و پاتوق می کردند، بعدها همانجا به میدان ترهبار بدل شد؛ جایی که مردم اطراف اشکذر، میوههای خود را با شتر و الاغ میآوردند، بساط پهن میکردند و حاصل دسترنج خود را به فروش میرساندند.
تا آنکه حاجی میرزابابا، با همراهی و مشارکت مردم محل، در همان مکان حسینیهای بنا کرد؛ و از آن پس، آن بنا به نام «حسینیه حاج میرزابابا» شناخته شد.
اما این نام نیز چندان پایدار نماند؛ چرا که با استقرار ساختمان اولیهی بخشداری در همان حسینیه، نام «حسینیه بخشداری» بر زبانها افتاد و رایج شد.
سالها بعد، جشنهای ۴ آبان شاهنشاهی را نیز در همین مکان برگزار میکردند؛ برنامههایی که به هیچروی در شأن حسینیه و مردم متدین اشکذر نبود.
زمانی دیگر، اینجا به محل توقف مینیبوسهای اشکذر به یزد و بالعکس تبدیل شد؛ جایی که مسافران ناچار بودند ساعتهای زیادی در انتظار بمانند.
پس از انقلاب، نام آن را «حسینیه ۱۷ شهریور» گذاشتند؛ نامی که هرگز در میان مردم جا نیفتاد.
سرانجام، با تجدید بنای مسجدالرضا و گسترش آن، و نیز با احداث خیابان طالقانی و سپس تعریض آن، حسینیه بهتدریج از میان رفت و از آن، هیچ اثری باقی نماند.
تا آنکه در اسفند ۱۴۰۴، با آغاز جنگ آمریکایی-اسرائیلی علیه ایران و شهادت رهبر انقلاب، همان جایی که روزگاری حسینیه بود، دوباره به پاتوق دلهای بیقرار مردم بدل شد؛ شبهای متمادی اهالی اشکذر در آن گرد میآمدند، و با روضه خوانی محرم ۱۴۴۸ به «حسینیه امت مبعوث شده» مشهور شد.
