مرحوم آیتالله سید عبدالکریم کشمیری با استناد به فرازی از دعای_افتتاح که میفرماید: “فَصِرتُ اَدعوکَ آمِناً و اَسئلُکَ مُستَأنِساً لا خائفاً و لا وَجِلاً مُدِلّاً علیک”، دستورالعملی برای درخواست حاجت در هنگام افطار روزه ماه مبارک رمضان دارد.
“دلال” یعنی ناز کردن.
ایشان میفرماید اگر مؤمن در موقع افطار برای خدا ناز کند، چون به امر او روزه گرفته و مهمان اوست و بر خوانِ نعمت و کرم او نشسته است، خدا نازش را میخرد و حاجتش را میدهد.
پس موقع افطار لقمه را در دست بگیرد و عرضه بدارد: “خدایا، تا حاجتم را ندهی، لب به نعمتت نمیزنم”. اندکی لقمه را نگه دارد و حاجتش را بخواهد، بعد بخورد؛ معجزه_میکند.
و چرا معجزه نکند؟!
مگر امام حسن مجتبی علیه السلام نفرموده است که مؤمن روزهدار در هنگام افطار یک دعای مستجاب دارد و مگر در روایت نیامده است که وقتی بنده دستش را به سوی خدا بلند میکند، خدا حیا میکند که او را دست خالی رد کند؟
شاید اگر در هنگام عمل به این نسخه، ذکر مصیبت کوتاهی بکنیم و چند قطره اشک هم بر اولیای خدا بریزیم، فایده آن بیشتر هم بشود.
تربیت و حکمرانی|مرتضی رجائی]
