دیدید مردم وقتی به دیدن بناهای تاریخی میروند، با تعجب میگویند:
«اون زمان که هیچ دستگاه پیشرفته، هیچ ابزار دقیق مهندسی، هیچ تکنولوژی مدرن و حتی خیلی از مواد امروزی وجود نداشت، این همه نظم، دقت، طرحهای پیچیده و رنگآمیزیهای حیرتانگیز را چطور خلق کردهاند؟»
فکر میکنم چند سال دیگر همین اتفاق برای ادبیات هم بیفتد. روزی میآید که رمانها، فیلمنامهها، نمایشنامهها و حتی شعرهایی که پیش از عصر هوش مصنوعی نوشته شدهاند، چند برابر ارزش پیدا می کنند. مردم در موزههای ادبیات دور هم جمع میشوند، کتابها را ورق میزنند، برای هم میخوانند و با حیرت میگویند:
«اون زمان که هوش مصنوعی نبود، این ایدهها از کجا به ذهن این نویسندهها رسیده؟ چطور تونستن سیصد صفحه رمان رو کلمه به کلمه با دست تایپ کنند؟ عجب استعاره خفنی! یعنی واقعا خودش تنهایی این رو نوشته؟»
احتمالا همونطور که امروز به بناها و نقشهای هزارساله خیره میشویم و حیرت میکنیم، نسلهای آینده هم به واژههای دستساز نویسنده های گذشته نگاه کنند و با خضوع و احترام زمزمه کنند: «اینها یادگار روزگاری است که انسان فقط با نیروی تخیل خودش، جهانهای تازه میآفرید.»
▫️
