در جهان و در عوالم بالا و بلکه در کل خلقت، حادثه و خبری بزرگتر از مبعوث شدن پیامبر اکرم (ص) به رسالت نبوده و نخواهد بود. پیامبر اکرم (ص) در سر کوه حرا در سرزمین ابطح خوابیده بود وعلی بن ابیطالب (ع) طرف راست او و جعفربن ابیطالب طرف چپ او و حمزه بن عبدالمطلب پایین پای او همه خوابیده بودند.
حمزه وجعفر نمی دانستند چه حادثه ای در خصوص پیامبر اکرم اتفاق می افتد. حضرت جبرئیل و میکائیل و اسرافیل از جانب پروردگار نازل شدند و چون حضرت جبرئیل معرفتش به رسول اکرم(ص) و علی بن ابیطالب (ع) بیشتر بود از آن دو ملک دیگر مقربتر بوده و عظمتش بیشتر بود. لذا او جلو رفت و بازوی حضرت پیامبر اکرم (ص) را گرفت و گفت: بخوان. پیامبر اکرم(ص) فرمود: چه بخوانم؟ از کجا شروع کنم؟ جبرئیل آغوش محبت را باز کرد و آن حضرت را در بغل گرفت و سه مرتبه فشار داد و عرض کرد:” اقرا باسم ربک الذی خلق، خلق الانسان من علق، اقرا و ربک الاکرم ….
بخوان. به نام پروردگارت بخوان. به نام آن خدایی که خلق کرد، خلق کرد انسان را از خون بسته، بخوان و بدان که خدایت اکرام کننده و کرم کننده است. آن خدایی که به وسیله قلم تعلیم داده و به انسان آنچه را که نمی دانسته یاد داده است. ”
پیغمبر اکرم(ص) همان گونه که خدای تعالی می خواست با کمال آرامش و بدون اضطراب این آیات را خواند و از همین جا بعثت “خاتم انبیاء” آغاز شد، او به عنوان پیامبر رحمت، پیامبر خاتم، پیامبر جن و انس، به جهان هستی معرفی شد. “رسول خدا” سر به سجده گذاشت و شکر خدای تعالی را کرد سپس آن حضرت از کوه حرا پایین آمد. در و دیوار و درخت و گیاه به زبان فصیح به او می گفتند:” السلام علیک یا رسول الله” و آن چنان عظمت و هیبتی پیدا کرده بود که کسی نمی توانست به او خیره شود. کلماتی از قرآن آورده بود که اگر جن و انس پشت به پشت هم می دادند نمی توانستند مثل و مانند آن را بیاورند.
منبع: کتاب رسول اکرم (ص) نوشته سیدحسن ابطحی
