آنچه مسلم است این است که در روزهای عادی، دسترسی به اطلاعات یعنی بتوانیم بفهمیم چه اتفاقی افتاده است؛ اما در روزهای جنگ و بحران که اغلب ما تجربه‌اش کرده‌ایم، مسئله پیچیده‌تر می‌شود. گاهی اطلاعات قطع یا سانسور می‌شود، گاهی اطلاعات نادرست منتشر می‌شود و گاهی آن‌قدر روایت‌های متفاوت از یک واقعه ساخته می‌شود که تشخیص واقعیت از روایت دشوار می‌شود.
جنگ فقط بر سر تصرف زمین نیست؛ گاهی بر سر تصرف روایت هم هست.
هر طرف می‌کوشد تعیین کند چه چیزی دیده شود، چه چیزی گفته شود، چه کسی قهرمان باشد، چه کسی قربانی و چه کسی مقصر. یک تصویر واقعی می‌تواند در زمینه‌ای نادرست قرار بگیرد و یک ادعای نادرست، با تکرار فراوان، شبیه حقیقت شود.
اما خطر فقط از سوی دولت‌ها و رسانه‌ها نیست. ما هم با بازنشر خبری که صحتش را نمی‌دانیم، می‌توانیم بخشی از همین روایت‌سازی شویم.
این خیلی خطرناک است که دیگر نمی‌خواهیم بدانیم چه چیزی حقیقت دارد؛ فقط می‌خواهیم چیزی را باور کنیم که با باورهای قبلی ما سازگار است.
اینجاست که “حق دسترسی به اطلاعات” معنای عمیق‌تری پیدا می‌کند؛ دسترسی به منابع مختلف، امکان مقایسه، توانایی تشخیص خبر از تفسیر.
منبع:جامعه‌ای بهتر بسازیم
