یکی میگفت :پدرم کارگر بود، وقتی از سرکار می آمد دراز می کشید و کتاب دستش می گرفت.
روز به روز علاقهء من به کتاب و مطالعه بیشتر می شد تا بعدها که فهمیدم پدرم بی سواد بوده است.
این ظریف ترین و قشنگ ترین و کاربردی ترین نکته تربیتی است.واقعیت این است که بچه ها فقط می بینند. بچه ها به باید ها و نباید ها کاری ندارند.اگر میخواهیم به قلب و مغز کودکان خود نفوذ کنیم حتما خودمان عمل کنیم.اگر دوست داریم :فرزندان ما کتابخوان شوند خودمان عاشق کتاب باشیم و کتاب بخوانیم.کتابخوانی یک ضرورت همگانی است.اگر جامعه ای بخواند؛نرخ طلاق کمتر میشود و تصادفات رانندگی کاهش می یابد و قطعا میلیون ها پرونده قضایی حاصل نادانی هم هست…
✍مهدی خلیلی
