آیت الله العظمی جوادی آملی:
«گاهی انسان بی آنکه سخنی بگوید و تنها با اشاره و رمز به گناه آلوده می شود، چنان که قرآن کریم می فرماید:”وَيلٌ لِكُلِّ هُمَزةٍ لُمَزَة” نگاه های کنایه آمیز بـا گوشه چشم نیز همین گونه اند و مراد از آن نگاههایی است که برای عیب جویی، یا تحقیر یا تمسخر یا برای تکبر و تبختر و مانند آن باشد.
البته اشاره گناه آلود، تنها به چشم اختصاص ندارد و اشاره های ابرو، لب، دهان، دست یا زبان نیز می توانند رمزی باشند و موجب گناه انسان شوند.
یادسپاری:
اشارت رمزگونه آنگاه ناپسند است که موجب گناه شود؛ نه هر اشاره و سخن رمزدار. بسیاری از سخنان حکمت آمیز با رمز و اشاره بیان شده اند و قرآن کریم سرشار از معارفی با زبان اشاره و رمز است تا اهل تدبر آنها را دریابند و از حکمت های آن بهره مند شوند.»
سلونی قبل أن تفقدونی(تحریر نهج البلاغه) ج۵ ص۳۷،۳۸
