جنوب فقط یک جغرافیا نیست؛ تپشِ قلبِ ایران است.
سرزمینی که خورشید، هر صبح از آغوشِ دریا برمیخیزد و شب، ستارهها را به موجها میسپارد.
اینجا، نخلها درسِ ایستادگی میدهند؛ ریشه در خاکِ داغ دارند، اما سرشان رو به آسمان است.
دریا هر روز به ساحل میرسد، بیآنکه از تکرار خسته شود؛ انگار میخواهد یادمان بیاورد که عشق، در ماندن معنا پیدا میکند، نه در رفتن.
جنوب را نمیشود فقط دید؛ باید نفس کشید.
باید بوی نمک،
صدای لنجها،
گرمای آفتاب
و مهربانی مردمش را با جان لمس کرد.
اینجا دلها به وسعت خلیجاند؛ هرچه بیشتر نزدیک شوی، عمق بیشتری از انسانیت را کشف میکنی.
رازِ زیبایی جنوب همین است؛ اینکه میان گرمای سوزان، خنکای عشق جریان دارد…
امروز، بیش از همیشه، دلمان برای جنوب، برای مردمش و برای آرامشِ این سرزمین میتپد.
