سفر من به دنبال دهخدا، از یک کتابخانهی خاک گرفته شروع شد. جایی که بوی کاغذهای قدیمی، اولین مشوق من برای جستجو درباره دهخدا و نوشتن جستارهایی دربارهی او شد.
ادیب شجاع و تیزبینی که حدود ۳۰ سال در زیرزمین منزلش به جمعآوری کلمههای زبان فارسی مشغول شد و هر کلمهای را که مینوشت، چندین منبع را برایش ورق میزد و برای اطمینان از معنای دقیق یک واژه، گاهی سه روز تمام را در کتابخانه به جستجو میپرداخت و حتی نسخههای خطی قدیمی را هم میدید تا مطمئن شود. میگفت: «لغت را که نباید سرسری گرفت، کلمه مثل فرزند آدم است، نَسَبَش باید درست باشد.
📕 یادداشتها
معصومه حامیدوست
